იესუს ლოცვის ასკეზა

იესუს ლოცვის ასკეზა ავტორი: არქიმანდრიტი სოფრონი (სახაროვი)

მონაზვნები, მრავალი წლის მანძილზე, იესუს ლოცვას ბაგეებით წარმოთქვამენ ისე, რომ გონების გულთან გაერთიანების ხელოვნურ მეთოდებს არ მიმართავენ. მათი ლოცვა ღვთის მცნებათა ყოველდღიურ აღსრულებასთანაა თანაშეწყობილი. ამგვარი მოღვაწეობის მრავალსაუკუნოვანმა გამოცდილებამ აჩვენა, რომ გონება გულთან ღმერთის ენერგიით ერთიანდება, ეს კი მაშინ, როცა მონაზონი მორჩილებისა და მოთმინების მკაცრ გამოცდას გაივლის და მისი გონება, გული და „ძველი ადამიანის“ სხეული, შეძლებისამებრ, ცოდვის ხელმწიფებისაგან გათავისუფლდება. მიუხედავად ამისა, მამები - წარსულშიც და ახლაც - ზოგ შემთხვევაში გონების გულში შეყვანის ხელოვნურ მეთოდს უშვებენ. ამ დროს მონაზონი სხეულის შესაბამისი ფორმის მიღებითა და თავის მკერდზე მიყრდნობით, ლოცვას გონებრივად (νοερὰ) წარმოთქვამს და ჰაერს მსუბუქად შეისუნთქავს სიტყვებზე: „უფალო იესუ ქრისტე (ძეო ღვთისაო)“, შემდეგ კი ლოცვას ამოსუნთქვით ასრულებს: „შემიწყალე მე (ცოდვილი)“. შესუნთქვის ჟამს გონების ყურადღება, თავდაპირველად, შესუნთქული ჰაერის მოძრაობას მიჰყვება და გულის ზედა ნაწილზე კონცენტრირდება. ამ საქმიანობით ლოცვა შესაძლოა გარკვეული დროით შენარჩუნდეს და გონებაც გულთან ახლოს დაადგრეს, მეტადრე - მასში შევიდეს. გამოცდილება აჩვენებდა, რომ ეს ხერხი გონებას შესაძლებლობას აძლევდა, ეხილა არა ფიზიკური გული (ბიოლოგიური, მთარგ.), არამედ - შინაგანი: რა სახის შეგრძნებანი აღწევს მასში (გულში)? ამგვარი ვარჯიშით მონაზონი თავის [ღრმა] გულის შეგრძნებამდე მიდის და მასში გონების ყურადღებით ისე ჩერდება, რომ, ამიერიდან „ფსიქოსომატურ მეთოდს“ აღარ მიმართავს.
ახალდამწყებს ტექნიკური ხერხი შეიძლება იმ ადგილის პოვნაში დაეხმაროს, სადაც ლოცვის ჟამს - და, ზოგადად, ყოველთვის - გონების ყურადღება უნდა ჩერდებოდეს. თუმცა ჭეშმარიტი ლოცვა არა ამ მეთოდით, არამედ, მხოლოდ რწმენითა და სინანულით მიიღწევა, რომლებიც მისთვის ერთადერთ საფუძველს წარმოადგენს. „ფსიქოტექნიკური“ მეთოდის საფრთხე - რაზედაც მრავალწლიანი გამოცდილება მოწმობს - მდგომარეობს იმაში, რომ მრავალი ადამიანი თვითონ მეთოდს, ზედმეტად დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს. სულიერი ცხოვრების ეს მავნე სიმახინჯე თავიდან რომ იქნეს აცილებული, დამწყებ მოღვაწეთათვის, ძველი დროიდანვე, არსებობს სხვა გზა - მეტად ნელი, მაგრამ შეუდარებლად მართებული და მარგებელი, ესე იგი: ყურადღების კონცენტრირება იესუ ქრისტეს სახელსა და ლოცვის სიტყვებზე[1]. როდესაც ცოდვათა გამო ჩვენი შემუსვრილება განსაზღვრულ ნიშნულს მიაღწევს, მაშინ გონება, ბუნებრივი რამ გზით, გულთან ერთიანდება.
ლოცვის სრული ფორმაა: „უფალო, იესუ ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“. მის პირველ ნაწილში (უფალო, იესუ ქრისტე, ძეო ღვთისაო) აღვიარებთ ჩვენი ხსნისათვის ხორცშესხმულ ქრისტე ღმერთს. მეორე ნაწილში კი - ჩვენს დაცემას, ცოდვილობასა და გამოხსნას. დოგმატური აღმსარებლობისა და სინანულის ურთიერთკავშირი ლოცვას, თავისი ზუსტი შინაარსის გამო,  სრულყოფილს ხდის.
შეგვიძლია განვსაზღვროთ ამ ლოცვის განვითარების გარკვეული ეტაპები:
პირველი არის წარმოთქმითი: ლოცვას ბაგეებით ვამბობთ და ვცდილობთ ჩვენი ყურადღება იესუს სახელსა და სიტყვებზე შემოვკრიბოთ.
მეორე, გონებრივი: პირს მეტად აღარ ვამოძრავებთ, არამედ იესუს სახელსა და მთელ ლოცვას გონებრივად (უხმოდ, მთარგ.) გამოვთქვამთ.
მესამე, გონისმიერ-გულისმიერი: გული და გონება თავიანთი ენერგიებით ერთიანდება; ყურდღება იკრიბება გულში და  ლოცვა იქ წარმოითქმის.
მეოთხე, თვითმოქმედი: ლოცვა გულში მყარდება, გონების ყურადღება იქ მიიზიდება და ძალისხმევის გარეშე, თავისით აღესრულება.
მეხუთე, მადლისმიერი: ლოცვა ჩვენში მოქმედებს, როგორც მსუბუქი ცეცხლი, როგორც ზეშთაგონება, რომელიც გულს ღმერთის სიყვარულით ატკბობს და გონებას სულიერ ჭვრეტებში იტაცებს; ზოგჯერ მას [უქმნელი] ნათლის ხილვაც თან ახლავს.
ლოცვის ასპარეზზე გამოსულს მტკიცედ მართებს, რომ იგი წარმოთქმით დაიწყოს, ეს იქამდე, სანამ მისი სხეული, ენა, გული და გონება ლოცვას არ შეითვისებს. ამ პერიოდის ხანგრძლივობა თითოეული მოღვაწისათვის ხვადასხვაა. რამდენადაც ღრმაა სინანული, იმდენად მოკლეა გზაც.
შესაძლებელია, რომ გონისმიერი ლოცვის ღვაწლი, გარკვეული პერიოდი, ფსიქოსომატურ მეთოდებს დაუკავშირდეს, ე. ი., ლოცვის პირველი ნაწილის დროს შესუნთქვისა და მეორე ნაწილის დროს ამოსუნთქვის გამოყენებას - როგორც ეს ზემოთ აღვწერეთ. ეს სამუშაო შესაძლოა მარგებელი იყოს თუკი მუდამ გვეხსომება, რომ ქრისტეს სახელის ყოველი მოხმობა განუყოფლად უნდა უკავშირდებოდეს მის პიროვნებას. სხვაგვარად, ლოცვა გარდაიქმნება ხელოვნურ ვარჯიშად, რომლის ბოლოც ღვთის მცნების წინაშე შეცოდებაა: „არა მოიღო სახელი უფლისა ღვთისა შენისა ამაოსა ზედა“. (გამოს. 20: 7 და მეორე რჯ. 5: 11).
როდესაც გონების ყურადღება გულში განმტკიცდება, მაშინ შესაძლებელი გახდება ყოველივე იმის განქიქება (შემოწმება), რაც გულში აღესრულება, და ამ დროს ვნებათა წინააღმდეგ ბრძოლა სიბრძნით წარმოებს. მლოცველი გარედან მოახლოებულ მტრებს ხედავს და მათ ქრისტეს სახელის ძალით განაგდებს. ამ ღვაწლით გული ფაქიზდება და მჭვრეტელი ხდება: აცნობიერებს იმ პიროვნების მდგომარეობას, რომელისთვისაც ლოცულობს. ამ გზით გონისმიერიდან გონისმიერ-გულისმიერ ლოცვაზე გადასვლა ხდება, შემდგომ კი - თვითმოქმედზეც.
ვიღვწით, რომ ღვთის წინაშე, მთელი ჩვენი არსებით, გამთლიანებული გამოვისახოთ[2]. ღმერთი-მსხნელის სახელის მოშიშებით მოხმობას, მისი მცნებების განუწყვეტელი დაცვის მცდელობასთან ერთად, ეტაპობრივად მივყავართ მთელი ჩვენი ძალების სანატრელი ერთიანობისაკენ, რომლებიც მანამდე დაცემისაგან იყო დასნეულებული. ამ სასწაულებრივი, მაგრამ რთული და მტკივნეული ბრძოლისას, არასდროს უნდა ვჩქარობდეთ. უნდა ვაძევებდეთ იმ გულისსიტყვას, რომელიც მოკლე დროში დიდ შედეგის მიღწევას შთაგვაგონებს. ღმერთი არ ძალადობს ჩვენს ნებაზე, მაგრამ ისიც შეუძლებელია, რომ მას რამე იძულებით გავაკეთებინოთ. რასაც ფსიქოსომატური მეთოდის საშუალებით ვაღწევთ, დიდი ხნით არ ნარჩუნდება, და არც ჩვენი სული მიჰყავს ცოცხალ ღმერთთან გაერთიანებისკენ.
ლოცვა, თანამედროვე სამყაროს პირობებში, ზეადამიანურ სიმამაცეს მოითხოვს, რამეთუ მას ქვეყნიური ენერგიების მთელი სიმრავლე უპირისპირდება. ლოცვაში მოუკლებლად ყოფნა, ეს ნიშნავს ბუნებრივი არსებობის ყველა საფეხურზე გამარჯვებას. ეს გზა გრძელია და ეკლიანი, მაგრამ მოდის ჟამი, როცა საღვთო ნათლის სხივი უკუნ სიბნელეში აღწევს და ჩვენ წინ სარკმელს წარმოქმნის, რომლის მიერაც ამ ნათლის წყაროს ვჭვრეტთ. მაშინ იესუს ლოცვა სამყაროულ და ზესამყაროულ განზომილებას იძენს[3].
„იწუართე თავი შენი ღმრთის მსახურებასა, რამეთუ ჴორციელი წურთილებაჲ წუთერთ ჟამ სარგებელ არს; ხოლო ღმრთის მსახურებაჲ ყოვლითავე სარგებელ არს, რამეთუ აღთქუმაჲ აქუს ცხორებისაჲ აწინდელისა და მერმისაჲ. სარწმუნო არს სიტყუაჲ და ყოვლისა შეწყნარებისა ღირს. რამეთუ ამისთჳს ვშურებით... რამეთუ ვესავთ ღმერთსა ცხოველსა, რომელ არს მაცხოვარი ყოველთა კაცთაჲ... ამცნებდ ამას და ასწავებდ“. (1 ტიმ. 4: 7-11). მოციქულის ამ დარიგების დაცვა წარმოადგენს ძიებულისაკენ (ანუ ქრისტე, მთარგ.) მიმავალ სარწმუნო გზა. შეუძლებელია ვიფიქროთ, რომ განღმრთობა ტექნიკური სშუალებებით მოიპოვება. გვწამს, რომ ღმერთი მიწაზე მოვიდა, ცოდვის საიდუმლო განგვიცხადა და სინანულის მადლი მოგვანიჭა, ჩვენ კი ვლოცულობთ: „უფალო, იესუ ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“ - იმის სასოებით, რომ ცოდვანი მიგვეტევება. სიტყვები: „შემიწყალე მე ცოდვილი“, მთელ ჩვენს ცხოვრებას თან უნდა სდევდეს. ცოდვაზე სრული გამარჯვება სხვა არაფრით მიიღწევა, გარდა თავად ღმერთის ჩვენში დამკვიდრებით. ესაა ჩვენი განღმრთობა (θέωση), რომლითაც ღმერთის იმგვარად ჭვრეტაა შესაძლებელი, „როგორიც არის“ (καθώς στιν)[4]. ქრისტიანული სრულყოფილება მიწიერების ფარგლებში მიუღწეველია. იოანე მახარებელი წერს: „ღმერთი არავინ სადა იხილა; მხოლოდ-შობილმან ძემან, რომელი იყო წიაღთა მამისათა, მან გამოთქუა“. (იოან. 1: 18). ამასთან, თავადვე გვიმოწმებს, რომ მომავალ საუკუნეში ჩვენი განღმრთობა აღსრულდება, ვინაიდან „ვიხილავთ მას, როგორიც არის“. (1 იოან. 3: 2)[5]. „ყოველსა რომელსა აქუნდეს სასოებაჲ ესე მისა მიმართ, განიწმიდოს თავი თჳსი, ვითარცა იგი წმიდა არს. ყოველი რომელი მის თანა ეგოს, არცა ცოდოს და ყოველი რომელი ცოდვიდეს, მას არა უხილავს იგი, არცა იცის იგი“. (1 იოან. 3: 3, 6). კარგია ამ ეპისტოლეს შინაარსს თუ გავისიგრძეგანებთ, რათა იესუს სახელის მოხმობა ქმედითი და მხსნელი გახდეს, „სიკვდილიდან სიცოცხლეში“ გადავინაცვლოთ (1 იოან. 3: 14) და „ძალი მაღლით“ (ლუკ. 24: 49) მივიღოთ.
ასკეტ მამათა ერთ-ერთი უშესანიშნავესი წიგნი არის იოანე სინელის „კიბე“. მას კითხულობენ დამწყები მონაზვნები, მაგრამ, ამასთანავე, იყენებენ სისრულეს მიწევნულებიც (ურიგო არ იქნებოდა გვეთქვა, რომ დედამიწაზე სრულყოფილება მიუღწეველია). მსგავსი რამ შეგვიძლია დავამოწმოთ იესუს ლოცვაზეც. მისით, ნებისმიერი სამუშაოს განმავლობაში, უბრალო და ღვთისმოსავი ადამიანები ლოცულობენ; მისით საეკლესიო კანონები (ἀκολουθίες)[6] ნაცვლდება; ამ ლოცვას მონაზვნები გონებრივად (უხმოდ) გამოთქვამენ, როდესაც ღვთისმსახურებებისას ტაძარში იმყოფებიან; იგია მონაზვნებისა და მეუდაბნოე-ისიხასტების მთავარი საქმე სენაკებში ყოფნის დროსაც.
იესუს ლოცვის ღვაწლი უმჭიდროესად უკავშირდება საღვთო სახელის შესახებ თეოლოგიას. მას ღრმა დოგმატური საფუძვლები აქვს, ისევე, როგორც მართლმადიდებელთა მთელ ასკეტურ ცხოვრებას: დოგმატურ ცნობიერებას ჰარმონიულადაა თანაშეწყობილი. ლოცვა, თავისი გარკვეული ფორმებით, ჭეშმარიტად „ცეცხლ განმლეველ არს“ (ებრ. 12: 29). მასში საღვთო ძალაა მოქცეული, რომელიც „მკვდრებს“ ცოდვისაგან აღადგენს. იგი გონების განმაცისკრებელი სინათლეა და მას (გონებას, მთარგ.) სამყაროში მოქმედი ძალების განრჩევის უნარს ანიჭებს; ამასთანავე, იმის ჭვრეტის შესაძლებლობას იძლევა, რაც ჩვენს გონებასა და გულში აღესრულება: „მისწუდების იგი (ლოცვა) ვიდრე განსაყოფელადმდე სამშჳნველისა და სულისა, ნაწევართა და ტჳნთა, და განმკითხველ (განმრჩეველ) გონებათა და ზრახვათა გულისათა.“ (ებრ. 4: 12).
ადამიანი, იესუს ლოცვაში ღვთისმოსაობით წვრთნისას, ატმოსფეროში (ცის ქვეშეთში) დაფარულ მრავალ საწინააღმდეგო ენერგიას აწყდება. როდესაც ლოცვა ღრმა სინანულით წარმოითქმის, ადამიანი შედის იმ სფეროში, რომელიც „ბრძენთა სიბრძნისა და მეცნიერთა მეცნიერების“[7] საზღვრებს მიღმა არსებობს... უკლებლივ ყველასთვის, რომლებიც ამ საქმეში მოღვაწეობენ, აუცილებელია მღვიძარება, შემუსვრილების სული, ღვთის შიში და მათ თავზე მოწევნული ნებისმიერი რამის დათმენა. მაშინ ლოცვა ძლიერდება, ჩვენს სულს ღმერთის სულთან აერთებს და ჩვენში მარადიულობის ცოცხალ შეგრძნებას იწვევს (რამეთუ უკვე აღმოგვიყვანა ჩვენში არსებული ბნელი უფსკრულიდან).
ეს ლოცვა ადამიანისა და კაცობრიობისათვის მიცემული ზეცის დიდი ნიჭია (საჩუქარი).
თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია ლოცვა, ამას თავად გამოცდილება ამტკიცებს. დასაშვებად მიმაჩნია, რომ იგი (ლოცვის ღვაწლი, მთარ.) თანამედროვეობის ყოფით ცხოვრებას შევადარო და ჩვენთვის ცნობილი ფაქტებიდან მაგალითები მოვიყვანო: ათლეტები, რომლებიც შეჯიბრებებში მონაწილეობისათვის ემზადებიან, ერთსა და იმავე ვარჯიშებს დიდი ხნის განმავლობაში იმეორებენ, რათა კარგად ათვისებული მოძრაობები, საასპარეზოდ გამოსვლის ჟამს, სწრაფად და თავდაჯერებულად შეასრულონ, და გარკვეულწილად - მექანიკურადაც კი. ვარჯიშთა რაოდენობაზე დამოკიდებულია შედეგის ხარისხიც. [...]
მსგავსი რამ ხდება ჩვენთანაც. თანამედროვე და ერუდირებულ ადამიანს შეუძლია, რომ გონისმიერი ლოცვის „მექანიზმს“ გაუგოს; საკმარისია, გარკვეული მოშურნეობით, ორი-სამი კვირა ილოცოს, მცირე რაოდენობის წიგნი წაიკითხოს, და უკვე დაწერილს - თავისიც მიუმატოს. მაგრამ სიკვდილის ჟამს, როცა მთელი ჩვენი შემადგენლობა იშლება, გონება იმღვრევა და გული ძლიერ ტკივილებს შეიგრძნობს ანდაც უძლურდება, მაშინ მთელი ჩვენი თეორიული ცოდნა უჩინარდება და [ამგვარი] ლოცვაც შეიძლება დაიკარგოს.
აუცილებელია წლების მანძილზე ვლოცულობდეთ. ვიკითხოთ მცირედი და მხოლოდ ის, რაც, ამა თუ იმ კუთხით, სინანულის ლოცვასთანაა დაკავშირებული და გონების შინაგან დაცვას აძლიერებს. ლოცვა, მრავალწლიანი გამეორებით, ჩვენი არსების ბუნება ხდება, - ბუნებრივი რეაქცია სულიერი სფეროს ყოველ მოვლენაზე,  ეს იქნება: სინათლე თუ სიბნელე, ანგელოზთა თუ დემონურ ძალთა გამოცხადება, სიხარული თუ მწუხარება, ერთი სიტყვით - ყველაფერზე.
ამგავრი ლოცვით ნამდვილად შეიძლება, რომ ზეციური ცხოვრებისათვის ჩვენი შობა უმტკივნეულო აღმოჩნდეს.
[...] განსაცდელთა სიმრავლე, რომლებსაც ამ ლოცვაში მოღვაწე იტანს, ენით აღუწერელია. მასში წვრთნას ადამიანის სული, საკვირველი რამ გზით, სამყაროში (ამა სოფელში) არსებულ დაფარულ ძალებთან შეხვედრისკენ მიჰყავს. იესუს სახელით ლოცვა, ამა სოფლის ძალების მხრიდან მის წინააღმდეგ თავდასხმას იწვევს, უფრო ზუსტად კი - ბრძოლას „სოფლის მპყრობელთა მიმართ ბნელისა ამის საწუთროჲსათა, სულთა მიმართ უკეთურებისათა, რომელნი არიან ცასა ქუეშე.“ (ეფეს. 6: 12).
იესუს ლოცვა არსებითად ყველა გარეგნულ წესზე მაღლაა, მაგრამ მისი აღსრულების პროცესში მორწმუნენი - თავიანთი უძლურების გამო (რაც „წმინდა გონებით“ დიდ ხნიან ლოცვას უკავშირდება) და დისციპლინისათვის - იყენებენ სკვნილს. ათონის წმინდა მთაზე ყველაზე ფართოდ გავრცელებული სკვნილის სახეობა ასი კვანძისაგან შედგება, რომელიც ოთხ ნაწილადაა დაყოფილი (თითოეულ დანაყოფში 25 კვანძია). ლოცვისა და მეტანიების რაოდენობა თითოელისათვის მათი შეძლებისა და ცხოვრების წესის შესაბამისად განისაზღვრება.


 
შენიშვნები:

[1] ამასთან დაკავშირებით წმ. იოანე „კიბისაღმწერელი“ აღნიშნავს: „ისწრაფე აღყვანებად გონებისა შენისა და შეყენებად სიტყუათა შინა ლოცვისათა და, თუ მოუძლურდეს სიჩჩოჲსაგან მისისა და დამდაბლდეს, კუალად აღამაღლე იგი.“ (წმიდა იოვანე სინელი, კლემაქსი, რომელ არს კიბე, გამომც. „ბეთანია“, თბილისი 2016: 346-347. იხილე ახალქართული თარგმანიც: „ეცადე გონება ლოცვის სიტყვებში მოაქციო და აღიყვანო. თუ გონება სიჩვილის გამო მოუძლურდება და დაბლა დაეშვება, კვლავ ზე-აღიყვანე.“).
[2] შდრ.: „შვილნო ჩემნო, რომელთათჳს კუალად მელმის, ვიდრემდე გამოიხატოს ქრისტე თქუენ შორის (გალატ. 4: 19).
[3] ამგვარ ლოცვასთან დაკავშირებით მამა სოფრონი სხვაგან აღნიშნავს: „ქრისტე ღმერთი უსაზღვროა თავისი ყოვლადძლიერებით: მისი სული ყოველ უფსკრულს აღავსებს. აგრეთვე, იგი თავისი თავმდაბლობითაც მიუწვდომელია ჩვენთვის. როდესაც მდუმარებითა და სახე-აზრების გარეშე ვდგავართ ღვთის წინაშე, ყოვლად განშიშვლებული მთელი ჩვენი არსებით, მაშინ ჩვენთვის ჩვენივე ბუნების [საიდუმლო] სიღრმეები იხსნება. სრული თვითკონცენტრაციით, ჩვენს პიროვნულობაში ყოველივეს შემოკრებით, შესაძლებლობა გვეძლევა ვხედავდეთ, რომ მთელი კაცობრიობის მყოფობა თავისი წარმომავლობითა და ბუნებით წარმოადგენს ერთ არსებას, ერთ ადამიანს. აქედან გამომდინარე, ბუნებრივია ჩვენი სულის აღძვრა, რომ ყველა ადამიანისათვის - „მთელი ადამისათვის“ - ისე ვლოცულობდეთ, როგორც საკუთარი თავებისათვის. ამას უფლის სიტყვების გულისხმისყოფამდე მივყავართ: „რაჲთა ყოველნი ერთ იყვნენ... ვითარცა ჩუენ ერთ ვართ“. (იოან. 17: 21-23). ასევე: „ეკლესია ქრისტეს შესახებ ასწავლის, რომ მან მთელი სამყაროს ცოდვები იტვირთა. და ის, ვინც მისადმი პირისპირ ლოცულობს, მისგან სულში იმ ზრახვასა“ (ფილიპ. 2: 5) და გრძნობებს ღებულობს, რომლებსაც თავად მასში ვხედავთ, და იღებს არა მარტო მათ, არამედ - გეთსიმანიის მსგავს ლოცვასაც (მათ. 26: 36-44; ლუკ. 22: 39-44). ეს არის ის, რასაც „ჰიპოსტასურ ლოცვად“ (ποστατική προσευχή) განვსაზღვრავთ. ვინც ამგვარად ლოცულობს, ის საღვთო სიცოცხლის სფეროში შედის. და ეს იქამდე, სანამ ლოცვა თავისი ძალის სისავსეს არ მიაღწევს, ესე იგი - იმ სიღრმეს, რომ ლოცვისას ცრემლი სხვა ადამიანებისათვის ისე იღვრებოდეს, როგორც - საკუთარი თავებისათვის, ან უფრო მეტადაც კი. ამიტომ წმინდა სილუანეც ამბობდა და წერდა, რომ, როდესაც ღვთისაგან განშორებულთათვის ლოცულობდა, მათზე უფრო მეტად გოდებდა, ვიდრე საკუთარ თავზე“ (არქიმანდრიტი სოფრონ სახაროვი, ლოცვის შესახებ, იოანე ნათლისმცემლის სახელობის პატრიარქალ.ური და სტავროპიგიალური მონასტერი, ესექსი (ინგლისი) 2017: 83, 82. კვლავაც: „ჩვენი მიზანი, რასაც სახარება წარმოგვიჩენს, ესაა - გავხდეთ მსოფლიო ჰიპოსტასები (საყოველთაო პიროვნებები - παγκόσμιες υποστάσεις), რომ ჩვენში მთელ სამყაროს ვატარებდეთ, ქვეყნიერების ისტორიის მთელ სიღრმეს განვიცდიდეთ და მეტადრე - ადამიანისა. ესე იგი, მთელი კაცობრიობა არის „მე“ (Εγώ), მთელი ისტორია კი - ჩემი ცხოვრება“ (არქიმანდრიტი სოფრონ სახაროვი, წერილები რუსეთს, იოანე ნათლისმცემლის სახელობის პატრიარქალური და სტავროპიგიალური მონასტერი, ესექსი (ინგლისი)).
[4] 1 იოან. 3: 2.
[5] იხ.: „საყუარელნო, აწ შვილნი ღმრთისანი ვართ და არღარა გამოჩინებულ არს, რაჲ ყოფად ვართ. გარნა ვიცით, რამეთუ უკუეთუ გამოცხადნეს, მსგავსად მისსა ვიყვნეთ, რამეთუ ვიხილოთ იგი, ვითარცა იგი არს“. (1 იოან. 3: 2).
[6] განსაზღვრული ტიპიკონით აღსრულებადი საეკლესიო მსახურება, როგორც საზოგადო (ტაძარში), ისე ინდივიდუალური (Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ, ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ, ΤΟΜΟΣ ΣΤ, ΑΘΗΝΑΙ: 2997: 165).
[7] შდრ.: „რამეთუ წერილ არს: წარვწყმიდო სიბრძნე იგი ბრძენთაჲ და მეცნიერებაჲ იგი მეცნიერთაჲ შეურაცხ-ვყო“. (1 კორ. 1: 19).


სპეციალურად საიტისთვის ბერძნულიდან თარგმნა და შენიშვნები დაურთო ლევან ხატიაშვილმა.
წიგნიდან: არქიმანდრიტი სოფრონ სახაროვი, ლოცვის შესახებ, იოანე ნათლისმცემლის სახელობის პატრიარქალური და სტავროპიგიალური მონასტერი, ესექსი (ინგლისი) 2017: 149-159. Ἀρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ), ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, Δ΄ ΕΚΔΟΣΗ, Ἱερὰ Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Ἀγγλίας 2017: 149-159.
   
გადმოწერეთ: PDF
31-08-2019, 01:12

FACEBOOK